Rozdział 5

IZA:

Poszłyśmy z dziewczynami do pobliskiej restauracji bo byłam straszliwie głodna tym bieganiem. Nie mogłam normalnie ze śmiechu wyrobić z tego chłopaka. Weszłyśmy do małej, lecz przytulnej restauracji zajęłyśmy miejsca przy ścianie i zamówiłyśmy po daniu obiadowym, bo to już był ten czas. Siedziałyśmy w ciszy, której nienawidziłam, więc postanowiłam ją przerwać.

-No, co jest, gadałyście z chłopakami?- zapytałam zaciekawiona

-No- powiedziała Mania

-O  czym?- zapytałam

-A o życiu- powiedziała Zuza dusząc w sobie śmiech

-Ta, a konkretniej

-Oj pytali jak się nazywamy i skąd jesteśmy i co tutaj robimy- powiedziała Zuzka

- Czemu się pytali co tutaj robimy?- zdziwiłam się

-Bo myśleli, że przyjechałyśmy tu na wakacje- powiedziała Mania

-Czemu?

- Bo myśleli, że jesteśmy młodsze, przynajmniej mówili, że na takie wyglądamy- powiedziała Zuza

W tym czasie kelnerka przyniosła nasze dania. Zaczęłyśmy konsumować. Po skończeniu zapłaciłyśmy i zostawiłyśmy napiwek.

-No to gdzie idziemy- zapytała Mania wychodząc z lokalu i klaskając w dłonie

-Na plac zabaw! – krzyknęłam

-Jasne dzieciaczku- powiedziała przyjaciółka

Szłyśmy długo podziwiając przy tym cały Londyn, kiedy dotarłyśmy na miejsce poleciałam szybko na huśtawkę.

ZUZIA:

Poszłam razem z Manią na zjeżdżalnię. Ale, żeby nią zjechać trzeba było wejść po jakiś szczebelkach. Po jednej stronie była poręcz lecz po drugiej już nie. Przyjaciółce nie chciało się zjeżdżać więc usiadła na tych szczebelkach. Ustałam obok niej i zaczęłyśmy rozmawiać.

-Popatrz nie ma po tej stronie poręczy- powiedziała zatroskana

-O nie, ukradli!, zabrali, biedne dzieci nie będą mogły tu wejść, ukradli w pochmurną, ciemną noc niczym dupa murzyna, tak potrzebną i niezbędną rzecz jak te dzieci teraz się tu dostaną?- mówiłam jakieś powalone teksty

Dziewczyna spojrzała na mnie gniewnie, po czym zaczęła się śmiać.

-Przestań opowiadać jakieś mroczne poezje- powiedziała przez śmiech

Zaczęłam razem z nią się śmiać. W pewnym momencie odwróciłam się by zobaczyć co robi Iza i ujrzałam ją jak gada z jakimś kolesiem.

-O, a ta znowu kogoś wyrywa, zobacz- powiedziałam, lecz Mańka nie miała zamiaru odwrócić głowy w jej stronę

Nagle powiedziałam trochę głośniej.

-Ej czy to nie Tomek

Dziewczyna jak na jakiś rozkaz wstała i zaczęła się rozglądać. Wpadłam w śmiech, po czym powiedziałam jej, że żartowałam, ona cała w złości uderzyła mnie w ramię i poszła do Izy. Podeszłam do dziewczyn, które o czymś gadały.

-Hej, co znów zarywasz  do kolesi?- zapytałam Izki śmiejąc się

-Nie zarywam, pytał o drogę, ale i tak mu nie pomogłam, bo nie wiedziałam gdzie to jest- powiedziała

-Ok, wiecie co, chyba trzeba znaleźć jakąś robotę- spoważniałam i zwróciłam się do przyjaciółek

Dziewczyny zgodziły się ze mną. Całą trójką chciałyśmy znaleźć jakąś fajną pracę i do tego taką, gdzie będziemy razem. Tak jesteśmy nierozłączne, normalnie jak trojaczki syjamskie. Ruszyłyśmy więc w stronę domu, obmyślając gdzie można byłoby iść pracować. Nagle wpadłyśmy na pomysł aby szukać roboty w jakimś butiku. Nie dość, że kochamy modę to ciuchy tu są obłędne, więc będzie nam to pasowało. Wszystkie byłyśmy zadowolone.  Kiedy doszłyśmy każda poszła do siebie by napisać jakieś przyzwoite CV. No może Iza jeszcze po drodze skierowała się w stronę kuchni, bo jak to ona zawsze ma  niezaspokojony żołądek. Usiadłam u siebie na łóżku i włączyłam laptopa. Nagle usłyszałam jak drzwi od pokoju Izy się zatrzaskują, a na moje nieszczęście głośno było słychać ,bo mam tuż za ścianą jej pokój. Weszłam w Worda i zastanawiałam się co mogę napisać. Nie miałam jakoś weny, więc postanowiłam zapodać jakąś muzę. Weszłam na słynnego YouTube i wpisywałam już nazwę piosenki, kiedy zauważyła na stronie głównej filmik związany z One Direction, chodź bardziej z Louisem. Włączyłam go i ujrzałam na nim Louisa, a przed nim Izę, tak świetnie ktoś nagrał to jak uciekała przed nim z tym durnym batonem. Zawołałam dziewczynę, lecz ta nic nie słyszała. Zawołałam ją jeszcze raz i znów głucha cisza. Zaczęłam kopać w ścianę. I po chwili w drzwiach stanęła wkurzona Iza.

-Czego kopiesz w ścianę- zapytała z oburzeniem

-Możesz mi to wytłumaczyć?- zapytałam z powagą pokazując na ekran komputera

Przyjaciółka podeszła i zasiadła obok mnie, włączyłam jej filmik od początku, a ta patrzała na to z aprobatą.

-I co ty to tak normalnie tolerujesz?- zapytałam podnosząc ton

Nagle w progu mojego pokoju pojawiła się Mańka z pytającym spojrzeniem. Kiwnęłam tylko ręką, by podeszła do komputera i zobaczyła to. Po zakończonym filmiku spojrzałyśmy się na Izę, a ta siedziała i szczerzyła się do nas.

-Tobie się to podoba – powiedziała wkurzona Mańka

-No ta, a co w tym złego, chodź szczerze mówiąc mam dosyć tego kolesia, on serio mnie wkurza- zwróciła się do nas.

-No, tak pomyśleć to serio nic złego w tym nie jest, chodź z drugiej strony pomyślałaś co ludzie sobie o Tobie pomyślą?- zapytałam

-Co ludzie, ludzie mnie nie obchodzą, ja wiem swoje- odpowiedziała dumnie

Kiedy to powiedziała ruszyła dupę z mojego wyra i pokierowała się do siebie. Mańka też wyszła pisać CV. Wzięłam się w garść i napisałam coś przy różnych piosenkach. Kiedy skończyłam zeszłam na dół, i zauważyłam w salonie Izę, która czegoś zawzięcie szukała.

-Zgubiłaś coś?- zapytałam

-Ta, widziałaś gdzieś mój telefon- spytała spanikowana

-Nie, a co znowu gdzieś go zgubiłaś- zapytałam z ironią w głosie

-Ta, i nie mogę go znaleźć od jakiś 30 minut- powiedziała przerażona

-Może zadzwonię do Ciebie?- zapytałam

-Tak, to dobry pomysł

Wyjęłam telefon i wykręciłam numer przyjaciółki, nigdzie nie było słychać jej dzwonku, który był naprawdę wkurzający. Po paru sygnałach włączyła się sekretarka. Zadzwoniłam do niej jeszcze raz, tym razem również włączyła się  sekretarka.  Poszłam na górę do pokoju Mani, by spytać się czy nie wie gdzie jest telefon Izy, lecz ona jak był była ciemna w tej sprawie.  Po długich poszukiwaniach całego domu poddałyśmy się i wyczerpane padłyśmy na kanapę i oglądałyśmy jakieś głupie programy. Izka za bardzo nie przejęła się utratą telefonu, ona jest strasznie roztrzepana więc telefony gubi często i jest do tego przyzwyczajona. Nagle mój telefon zadzwonił, to był numer Izy. Zdziwiłam się, ale ktoś, chyba musiał go znaleźć, więc odebrałam. Usłyszałam męski, zachrypnięty głos. Chciał rozmawiać z właścicielem telefonu, który ma w posiadaniu. Czyli z Izą.

IZA:

Po poszukiwaniach zaginionego telefonu, byłam padnięta. Najgorsze jest to, że to już trzeci w tym miesiącu. Rodzice mnie chyba zabiją. Nagle do Zuzi zadzwonił telefon. Rozmówca chciał ze mną rozmawiać. W słuchawce usłyszałam męski głos. Powiedział, że znalazł mój telefon i odda mi go. Ucieszyłam się, rodzice przynajmniej mnie nie skrzywdzą. Umówiłam się z tą osobą na jutro w MSC  na  12.00,przy stole przy którym siedziałam wczoraj. Czyli tam zostawiłam telefon. Pewnie zapomniałam go zabrać ,kiedy położyłam go na stole, ale to u mnie normalne, czasem zastanawiam się, kiedy w końcu zapomnę głowę. No nic rozłączyłam się i powiedziałam dziewczynom, że odzyskam swój telefon. Poszłam się umyć i położyć, bo było już późno i dodatkowo byłam zmęczona.

                                                                                     ***

Wstałam o 10.30, je rekord. Wstałam i pognałam się odświeżyć do łazienki. Następnie wróciłam do siebie i wygrzebałam z szafy czerwone rurki do tego czarne szelki, które opadały mi na spodnie, białą bluzkę i czerwoną bejsbolówkę. Dziś było dość chłodno. Włosy związałam w koka, a rzęsy maznęłam tuszem. Zeszłam na dół, gdzie siedziały gotowe dziewczyny.

-Hej- przywitałam się z nimi

-Czesia- odpowiedziały

-O co tak wcześnie- zapytała Mania

-Idę po telefon, dlatego- powiedziałam

-Zacnie ciuszki milordzie- zwróciła się do mnie Zuza. Ta to zawsze musi wtrącić swoje trzy grosze

-Ta no wiem, że zacne- powiedziałam

Poszłam do kuchni coś zjeść, wygrzebałam z szafki płatki ,wsypałam je do miski i zalałam mlekiem. Po skończeniu tego skromnego posiłku, powiedziałam dziewczynom, że wychodzę.

-Tylko zadzwoń, jak odzyskasz telefon- krzyknęła Mania z salonu

-Dobrze mamo

Założyłam czarne converse i pognałam do lokalu. Wiał trochę chłodny wiat. Kidy dotarłam na miejsce i weszłam do środka, zaczęłam się rozglądać czy przypadkiem nikt nie siedzi przy tym stoliku gdzie się umówiłam. Kiedy mój wzrok tam powędrował zobaczyłam kolesia z burzą loków na głowie i ciemnymi okularami na nosie, który właśnie do mnie machał. Zaczęłam iść w jego stronę i powoli opanowywać emocję. Bo czułam się jak jakieś nad pobudzone dziecko z NASA.

                                                     

Rozdział nie wyszedł, więc jestem zła. Sorki za błędy. Nie wiem kiedy będzie kolejny, mam brak weny więc jest problem, jak macie jakieś pomysły to proszę o pomoc, bo one się mogą przydać :)

WESOŁYCH ŚWIĄT ŻYCZĘ, SMACZNEGO JAJA I MOKREGO DYNGUSA  ; ]

Rozdział 4

MANIA:

Ogromnie ucieszyłam się na widok Tomka. Lubię go i to bardzo, ale żeby z nim być? Sama nie jestem do tego przekonana.

-Hej- przywitałam się z nim buziakiem w policzek

-Cześć, ładnie wyglądasz- zwrócił się do mnie

-Dziękuję, to zasługa dziewczyn, one zaczęły wymyślać, dobra nie ważne- powiedziałam speszona

Chłopak zaśmiał się cicho pod nosem, a po chwili zwrócił się z pytaniem.

-No, to gdzie masz ochotę iść?

-Nie wiem, ty znasz to miasto lepiej ode mnie

-Okej to idziemy do parku The Regent's, a potem pokażę tobie Big Ben-powiedział podekscytowany

-Przecież widziałam Big Bena

-No tak, ale nie nocą- szepnął mi do ucha i pociągnął za sobą

Kiedy dotarliśmy na miejsce, o mało nie zeszłam na zawał z wrażenie. On był tak ogromny, że zgubiła bym się w nim po dwóch minutach. Na szczęście nie zwiedzaliśmy go całego, Tom pokazał mi jedną z najpiękniejszych rzeczy znajdujących się w całym parku. Była to duża fontanna, która zrobiła na mnie ogromnie pozytywne wrażenie.  Ogółem cały park był prześliczny, taki zadbany. Nie staliśmy zbyt długo, bo zrobiło się chłodno. Postanowiliśmy więc iść zobaczyć tą wielką słynną wierzę. Szliśmy dość długo rozmawiając na różne tematy i wygłupiając się po drodze. Tomek mówił, że to miejsce jest wyjątkowe nocą, lecz ja nie chciałam mu wierzyć. Kiedy doszliśmy na miejsce ujrzałam pięknie podświetlanego Big Bena. Teraz wiedziałam o czym mówił Tomek mówiąc, że jest to wyjątkowe miejsce nocą. Stałam tak i wpatrywałam się w niego jak głupia. Nie mogłam uwierzyć, że istnieje coś takiego pięknego. Z moich rozmyślań wyrwał mnie lekki, chłodny podmuch wiatru.

-Chyba czas się już zbierać- zwróciłam się do chłopaka

-Tak, masz rację

Wracaliśmy w ciszy, rozmyślałam nad dzisiejszym dniem. Nie mogłam uwierzyć, że to dzieje się naprawdę. Byłam na koncercie One Direction, a teraz spaceruję z chłopakiem, który… no właśnie nawet nie wiem co do niego czuję. To pytanie ciągle zaprząta mi głowę. Czy on mi się podoba?  Zanim się nie obejrzałam byłam na miejscu. Tomek odprowadził mnie pod same drzwi. Zatrzymałam się przed nimi i podziękowałam chłopakowi za dzisiejszy dzień. Tom spojrzał mi prosto w oczy, a ja jemu. Nagle zauważyłam, że jego twarz zbliża się ku mojej, serce waliło mi jak oszalałe. W tym właśnie momencie zrozumiałam co tak naprawdę czuję, lubiłam go i to bardzo, ale nie jak przyjaciela, jak kogoś więcej. Czy to możliwe polubić kogoś tak bardzo, że chce się z nim być i to w tak krótkim czasie? Kiedy nasze twarze były milimetry od tego by nasze usta się zetknęły i połączyły w pocałunku usłyszałam piskliwy krzyk dobiegający z mieszkania. Szybko odskoczyliśmy od siebie i pożegnaliśmy. Weszłam do domu przerażona, nie wiedząc co się dzieje. Kiedy weszłam do salonu zastałam dziewczyny skaczące po całym pokoju, nie wiadomo z czego się cieszyły.

-Co tak was cieszy bambusy?- tak, uwielbiałam się z nimi droczyć

-AAA! Lou mówił o Izie w TV CZAISZ!- wrzasnęła Zuzia, ciesząc się jak głupia

-Jak to o niej mówił?- pytałam

-No normalnie, powiedział, że jedna dziewczyna ukradła mu Snickers’a – powiedziała Iza

-Ta, a skąd wiesz, że to ty?- spytałam marszcząc czoło i zakładając ręce biodra

-Ty do reszt zgłupiałaś, przecież tylko ona żarła tego batona-powiedziała zirytowana Zuza

-No ta, ale skąd wiecie, że o nią chodzi, przecież pełno jest dziewczyn jedzących tego typu batona

-Ale ja przecież tylko jadłam tego batona dzisiaj-powiedziała Iza

-A skąd wiesz, że chodzi akurat o dzisiejszy dzień?

-Stąd, bo to jest wywiad po dzisiejszym koncercie idiotko- powiedziała Iza przewracając oczami

-Serio! Ale super- zaczęłam z nimi się  cieszyć

-Ok. dobra stop!- krzyknęła Zuzka, a po chwili dodała- Opowiedz lepiej jak było na randce

-To  nie była randka, tylko spacer

-Oj dobra niech Ci będzie, mów- wtrąciła się Iza

-No jak miało być, normalnie- powiedziałam bez entuzjazmu

-I co to tyle?- zdziwiła się Zuzia

-No ta, a co miało być?

-No co nie całowaliście się?  W ogóle odprowadził cię?- pytała Iza

-Ta odprowadził i nie, nie całowaliśmy się- zwróciłam się do zrezygnowanej Izy

-Ale chciał Ciebie pocałować- dopytywała Zuzia, która nie chciała dać za wygarną

-Hmm.. może- uśmiechnęłam się cwaniacko

-O Jezusie chciał, a co się stało- krzyknęła uradowana Iza

- Niech pomyśle… dwie dziewczyny które zaczęły piszczeć nam przerwały- zwróciłam się do przyjaciółek

Obydwie zrobiły się czerwone ze wstydu i zaczęły przepraszać. Ja tylko się z nich śmiałam. Rozmawiałyśmy tak do 3.00, aż w końcu wszystkie stwierdziłyśmy, że idziemy spać po dniu tak pełnym wrażeń.

ZUZIA:

Przebudziłam się około dziesiątej. Do pokoju wpadały ciepłe promienie słoneczne, leżałam i patrzyłam się w sufit, o dziwo był dość interesujący. Wstałam z łóżka i potruchtałam roztrzepana do łazienki. Kidy tam dotarłam spojrzałam w swoje odbicie i zaczęłam doprowadzać się do porządku. Kiedy skończyłam się czesać i malować poszłam się ubrać. Założyłam przetarte dżinsowe szorty, białą bokserkę i na to lekko kremową luźną bluzę. Na szyje zawiesiłam długo wisiorek, który dostałam od siostry, a na dłonie włożyłam bransoletki. Zeszłam na dół z myślą, że dziewczyny śpią, lecz się myliłam. W jadalni siedziała Mania. Poszłam zrobić sobie płatki i usiadłam koło przyjaciółki

-Cześć- przywitałam się

-Hej

-Izka nadal śpi?- zapytałam

-Tak- powiedziała

Zjadłam śniadanie i włożyłam naczynia do zmywarki. Poszłam na górę umyć zęby kiedy skończyłam poszłam po Manię. Weszłam z nią do pokoju Izy. Kidy ujrzałyśmy ją śpiącą ,rozwaloną na całym łóżku zaczęłyśmy się śmiać, ale tak by nas nie usłyszała. Weszłyśmy na jej łóżko i zaczęłyśmy po nim skakać i krzyczeć by się obudziła. Kiedy otworzyła oczy, była zła więc walnęła nas poduszką.

-Hej dziewczyno wstawaj, idziemy na zakupy- wydarłam się tusz nad jej uchem

-Zaraz, daj pierw człowiekowi się wyspać- wyjęczała zaspanym głosem

-Jest po dziesiątej wstawaj, nie będziesz marnowała takiego dnia na spanie- powiedziała Mania

-Okej już wstaje, ale idźcie- powiedziała Iza

Wyszłyśmy z jej pokoju i pokierowałyśmy się do salonu włączyłyśmy jakiś kanał muzyczny. Po jakiś 30 minutach zeszła do nas ubrana w białe szorty i bluzkę w paski.

-No nie Iza nie dość, że Snickers’a to jeszcze paski ukradłaś Louisowi?- powiedziałam śmiejąc się

-Zamknij się Adams- powiedziała przyjaciółka

-Ok. spokój, Izka idź jedz i wychodzimy- powiedziała Mania

Siedziałam jeszcze z 10 minut wpatrzona w ekran telewizora, kiedy Izka nie szturchnęła mnie w ramię i powiedziała, że idziemy. Wzięłam torebkę, a na nogi założyłam czarne rzymianki. Z dziewczynami wyszłyśmy z domu i pokierowałyśmy się w stronę centrum. Chodziłyśmy po sklepach z ciuchami, lecz nie mogłyśmy znaleźć nic co nam by się podobało, pokierowałyśmy się do sklepu z biżuterią. Weszłyśmy do środka, a Iza od razu zauważyła ,,miłość swojego życia’’, mówię o  kolczykach i naszyjniku w kształcie Snickers’a.  Ja i Mania znalazłyśmy pierścionki i długie naszyjniki w kształcie wąsów. Tak to coś co my lubimy. Kiedy skończyłyśmy, postanowiłyśmy wybrać się do słynnego Milk Shayk City. Dotarłyśmy do niego po 5 minutach, zamówiłyśmy sobie po shayk’u i zajęłyśmy miejsce. Nagle piosenkę, która leciała w radiu zagłuszył głośny krzyk.

-Tyy…!  To ty ukradłaś mi batona!- odwróciłam się razem z Manią i ujrzałyśmy chłopaków z One Direction, a przy tym Louisa, który wskazywał palcem na siedzącą przed nami Izą.

-Nie ukradłam tobie batona chłopie on był mój- krzyknęła w jego stronę Iza

Po tych słowach zaczęłam się śmiać jak głupia, a Izka razem ze mną, za to Mania zachowała zimną krew i próbowała nie zrobić z siebie idiotki zanosząc się tak głupim śmiechem jak my. Nagle zobaczyłam, że Izka podnosi się z miejsca i zaczyna uciekać nie wiadomo przed czym. Kiedy obróciłam się za siebie zobaczyłam Louisa goniącego Izę i krzyczącego:

-Oddawaj batona!

Dziewczyna uciekała przed nim i się śmiała. Nagle do naszego stolika podeszła reszta chłopaków i się dosiadła. Opanowałam już śmiech, chodź nie do końca. Nagle zauważyłam Izę, która wyciągnęła Snickers’a z torebki i zaczęła nim machać przed oczami chłopaka, który najwyraźniej się jeszcze bardziej wkurzył. Zaczęli się gonić i wybiegli z restauracji by gonić się w około niej. Spojrzałam się na Manię, która miała poważną minę.

-Noo..- zaczął Harry- Wczoraj jakoś nie zdążyliśmy się poznać, więc jak macie na imię?- zapytał

-Mania – powiedziała przyjaciółka siedząca z mojej lewej strony

-Ładnie- powiedział Harry obdarowując ją swoim uśmiechem

-A ty?- zwrócił się do mnie z uśmiechem Zayn

-Zuzia- powiedziałam z  uśmiechem

-Też ładnie- powiedział Harry, tym razem mnie obdarowując uśmiechem

-No, jesteście z  tond?- zapytał Liam

Spojrzałyśmy po sobie z Manią i powiedziałyśmy równo

-Nie

Po tym zaczęłam się śmiać, nawet nie wiem dlaczego, w tym momencie wydawało mi się to śmieszne, do mnie dołączył Niall, który też zaczął się śmiać.

-Interesujące, to skąd jesteście?- zapytał Harry

Umilkłam i spojrzałam ze zdziwieniem na przyjaciółkę

-Z Polski- powiedziałam poważnie

Oni zrobili poważną minę, po czym się uśmiechnęli. I zaczęli dalej zadawać pytania.

-To jak to umiecie Angielski?- zapytał zdziwiony Niall

-No tak nie słychać?- zapytałam ironicznie

-No ta słychać, ale jak?- zapytał ponownie

-Co jak ?- zapytała Mania

-No jak się nauczyłyście Angielskiego?- pytał zdziwiony

-No widzisz, bo w Polskich szkołach się uczy takiego języka- powiedziałam z ,,bananem” na twarzy

-Ouuu- powiedziała cała czwórka

-Dokładnie- powiedziałam

-No to co, przyjechałyście tu na wakacje- zapytał Zayn

-Nie- powiedziała Mania, a po chwili dodała- Mieszkamy tutaj

Po twarzach chłopaków było widać, że są zmieszani i nie wiedzą o co chodzi.

-To jak to, jesteście z Polski, a mieszkacie tutaj?- zapytał Liam

-Dokładnie-powiedziałam

-Ale po co?- zapytał Niall

-Bo my tu się przeprowadziłyśmy by studiować- powiedziała Mania

- Wy studiować?- zapytał Harry – To ile macie lat?

-Osiemnaście- powiedziałam

-A wyglądacie na młodsze- powiedział Zayn

Nagle usłyszałam otwierające się drzwi, więc się odwróciłam i zobaczyłam w nich Ize zajadającą się batonem i Louisa krzyczącego na nią, by mu go oddała. Podeszli do nas. Przedstawiła się chłopakom.

-Ej pasiasty, wiesz skąd są nasze koleżanki- zwrócił się do Louisa Harry

-No nie-odpowiedział

-To zgadnij

-Ale z Europy?- zapytał Lou

-No ta- powiedział lokat

Nagle zaczął dzwonić mi telefon, była to mama. Uśmiechnęłam się do wyświetlacza i odebrałam połączenie. Mówiłam w ojczystym języku, więc chłopacy nie wiedzieli co mówię. Kiedy skończyłam wszyscy spojrzeli się na mnie.

-Co ty mówiłaś?- zapytał Lou

-Nic, nieważne- powiedziałam

-No więc widzisz drogi przyjacielu, nasze koleżanki są z Polski, więc to był Polski- zwrócił się Liam do Louisa

-Ale super- powiedział podekscytowany

Nagle Izka powiedziała, że jest głodna, więc postanowiłyśmy się zbierać.

-Może się jeszcze kiedyś spotkamy?- zapytał Harry

-Może- powiedziała Iza

Wyszłyśmy z lokalu uśmiechając się do samych siebie. Nie mogłyśmy uwierzyć, że dzieje się to naprawdę. Kiedy znalazłyśmy się spory kawałek od MSC zaczęłyśmy krzyczeć ze szczęścia by wyładować te emocje.

                                                        

No, tak jak mówiłam jest dzisiaj 4 późno ale jest. Nie wyszedł mi on wcale. Jak macie jakieś pomysły co do czego, bądź coś wam nie pasi to piszcie w komentarzach, a ja postaram się to naprawić :p. I głosujcie w ankiecie, bo chcę zobaczyć ile to z was czyta i co na serio o tym sądzi :) Sorki za wszelakie błędy :)

Rozdział 3

IZA:

Boże dziękuję tobie, jednak istniejesz. Cieszyłam się jak małe dziecko, moje oczy powędrowały na sam dół plakatu i byłam jeszcze bardziej szczęśliwa.

-To dzisiaj !- wydarłam się prosto do ucha Zuzy

-Ta, ale nie musisz mi wrzeszczeć do ucha- powiedziała marszcząc czoło

Podekscytowane zawołałyśmy Manie, która w tym czasie rozmawiała z Tomkiem. Przyjechała z uśmiechem na ustach pytając się co jest.

-Zobacz!- krzyknęła Zuzia pokazując palcem na plakat

Dziewczyna spojrzała w stronę wskazaną przez przyjaciółkę i zaniemówiła. Szturchnęłam ją by się otrząsnęła.

-Co tak stoisz, jedziemy kupić bilety- rozkazałam stanowczo

-Ta tylko gdzie?- spytała Zuzia

-No przecież jest napisane- odparłam

-Ta, a gdzie to jest?- spytała z ironią Zuzia

-Szlak, widzisz nie pomyślałam o tym- oznajmiłam

Przypomniało nam się, że obok nas stoi Tom, który ma to miasto w małym paluszku. Zwróciłam się wiec do niego, chłopak pojechał z nami w wyznaczone miejsce. Stałyśmy w bardzo długiej kolejce.

-O Jezusie, nie wieże, że to jest na serio, my idziemy na koncert One Direction- podniecała się Zuzka

-Ja też nie mogę w to uwierzyć, to jest takie ekscytujące- cieszyłam się razem z nią

Zaczęłam z Zuzą tańczyć ( o ile można to tak nazwać) taniec szczęścia, nagle naszą scenkę radości przerwał Tom.

-Wy lubicie tych lamusów? –spytał

Spojrzałyśmy się na niego wrogo.

-Lepiej ich tak nie nazywaj jeżeli nie chcesz stracić głowy- powiedziała wrogo Zuzia, grożąc mu przy tym palcem

Chwilę po tym incydencie stałyśmy przed kasą.

-Poproszę 3 bilet na koncert One Direction – zwróciłam się do sprzedawczyni siedzącą za okienkiem

-Przykro mi złotko nie ma już biletów na ich koncert- odpowiedziała mi kobieta

-Jak to nie ma, muszą być- mówiłam z oburzenie

-Nie przykro mi

Sfrustrowane odeszłyśmy od kasy i pokierowałyśmy się do tego miejsca w którym wisiał plakat. Stałyśmy przed nim z dziewczynami bo Tomek poszedł w tym czasie po lody.

-Dlaczego, dlaczego, dlaczego?- jęczałam

-Przestań- mówiła Mania

-Jak mam przestać, ty wiesz ile to dla mnie znaczy- robiłam jej wyrzuty

Razem z Zuzką zaczęłyśmy klnąc po Polsku, żeby nikt nie zrozumiał, no może prócz Mani. Nagle usłyszałyśmy męski głos za nami, był dość pewny siebie.

-Idziecie na ich koncert?- spytał dość wysoki mężczyzna 

-Czy te miny wyglądają, jak by się cieszyły z koncertu?- spytałam ironicznie

-Nie- powiedział

-No właśnie, to po co się pytać- parsknęła Zuza

-A chciały byście?- dopytywał się

-Jezusie, panie gdybyśmy nie chciały iść, byśmy nie stały tutaj z takimi minami, to oczywiste- powiedziała Zuzia

-No ta sorry- zawrócił się do nas, a po chwili dodał – Mogę wam dać bilety

Spojrzałam na dziewczyny, ze zdziwieniem.

- Ty tak na serio?- dopytywała się Zuza

-Tak, mogę wam dać bilety w 3 rzędzie i wejściówki za kulisy po koncercie- powiedział

Szczęka mi opadła z wrażenie, chodź nie miałam dokładnej pewności czy on przypadkiem nie ściemnia.

-Ale serio, możesz nam je dać tak po prostu- dopytywałam

-Tak-powiedział

-Zaraz, a skąd mamy wiedzieć czy to przypadkiem nie są fałszywki- spytała Mania, ta ona zawsze była ostrożna, chodź teraz musiałam się z nią zgodzić. Nie znałyśmy tego faceta, i nie miałyśmy stu procentowej pewności o ich prawdziwości.

-Po prostu mi zaufajcie, poza tym po co miałbym was okłamywać- powiedział mężczyzna

Postanowiłyśmy zaryzykować i wzięłyśmy od niego te bilety i wejściówki. Podziękowałyśmy mu i pożegnałyśmy się. Poszłyśmy usiąść na ławkę. Nagle podeszła do nas jakaś dziewczynka miała może z 13 lat.

-Cześć- przywitała się

-Hej- powiedziałyśmy

-Wy rozmawiałyście z menadżerem 1D ?- spytała

-Co?- nie wiedziałyśmy o co jej chodzi

-No się pytam czy to wy stałyście przy tym plakacie i rozmawiałyście z tym facetem- powiedziała wskazując palcem na mężczyznę rozmawiającym z innymi dziewczynami

-Tak- powiedziała Zuzia

-Ale wam zazdroszczę- powiedziała

-A czego- zapytała się jej Mania

- No, że rozmawiałyście z menadżerem One Direction- powiedziała

Zrobiłyśmy wielkie oczy i popatrzyłyśmy po sobie.

-To był  menago chłopaków- zapytałam

-Nom- odpowiedziała

-Aha, okej sory ale my musimy już iść- zwróciłam się do dziewczyny wstając z ławki

Całe w szoku jechałyśmy w stronę budki z lodami, z której odchodził Tomek.

-Co jest?- spytał

-Właśnie jechałyśmy po menadżerze One Direction- powiedziała Zuzia

-Co jak to?- pytał chłopak

-Nie ważne- powiedziałam, nie chciałam mu tego tłumaczyć

-Ok. jak nie ważne to nie- powiedział Tom

-Właśnie a jak nie idziecie na ten koncert, to może Mańka chciałabyś przejść się ze mną na spacer- spytał chłopak zwracając się do Mani

-Wiesz bardzo chętnie, ale jednak idziemy na ten koncert, może kiedy indziej- zwróciła się dziewczyna

-Jak to idziecie na koncert, przecież bilety są wyprzedane- powiedział chłopak

-No właśnie, bo dostałyśmy jednak bilet- powiedziała Mania jakby się czegoś denerwowała

-Aha, okej nie ma sprawy, najwyżej kiedy indziej pójdziemy

-Nie, skądże- wtrąciła się Zuzia

-Możecie przecież iść na spacer po koncercie- dopowiedziała to co przerwała

-Dokładnie- poparłam przyjaciółkę

- No to najwyżej po- powiedział Tomek uśmiechając się do Mani

-Ok. dziewczyny trzeba się zbierać do domu jak mamy iść na ten koncert- powiedziałam

Ruszyłyśmy w stronę domu liżąc lody, po 15 minutach byłyśmy pod drzwiami, Mania otworzyła mieszkanie, a my wleciałyśmy pędem do swoich pokoi zdejmując rolki.

ZUZIA:

Wbiegłam do domu i w pośpiechu zdjęłam rolki. Wbiegłam na schody i poleciałam się przebrać. Dziewczyny zrobiły to samo. Poszłam do łazienki się odświeżyć. Siedziałam tam chyba z pół godziny bo dziewczyny się dobijały do drzwi. Kiedy wyszłam z szlafroku z łazienki zwróciłam się do dziewczyn z powagą.

- Festina lente

-Co?- spytała Iza

-Przestań sypać łaciną, tylko daj mi wejść w końcu do łazienki- powiedziała Mania

Na te słowa się zaśmiałam. Iza nadal nie ogarniała o co chodzi, więc stała jak słup soli. Omijając ją poszłam do siebie do pokoju, by wybrać jakieś odpowiednie ciuchy. Stałam przed szafą i wyrzucałam wszystko na podłogę. Po długich poszukiwaniach w wielkiej stercie ciuchów znalazłam coś co jest odpowiednie. Nałożyłam na siebie czerwone rurki, dłuższą zwiewną koszulkę na ramiączka i dżinsową kamizelkę ,na nogi założyłam białe conversy, tuszem przejechałam po rzęsach a na powiece zrobiłam cienką czarną kreskę eyeliner’em. Zeszłam do salonu , w którym siedziała Mania. Zdziwiłam się, że ona tu siedzi. Myślałam, że będzie się najdłużej ubierała, bo przecież idzie na spacer z Tomkiem. A to oczywiste, że ona na niego leci, a on na nią. Usiadłam obok niej i zaczęłam prowadzić konferencję.

-Już jesteś gotowa?

-Tak, a co, nie widać- zapytała z oburzeniem

-Widać, tylko że..

-Że co? – zapytała oschle

-Bo myślałam, że będziesz się dłużej przygotowywała, bo przecież idziesz potem na spacer z Tom’em

-I co z tego, że idę, nie muszę się stroić aby wyglądać jak jakaś lampucera- powiedziała i spojrzała się na mnie złowrogo

-Mańka, co ci jest, czemu jesteś zła?- zapytałam z troską

-Nic mi nie jest, to ta twoja  wyobraźnia sobie coś ubzdurała

-Nic sobie nie ubzdurała, więc powiedz co jest- powiedziałam podnosząc ton

-Nie ważne- powiedziała speszona

-Ważne więc mów- powiedziałam, a raczej rozkazałam

Dziewczyna zaczęła wzdychać. Aż w końcu zebrała się na odwagę i powiedziała o co jej chodzi.

- Po prostu wkurzyłyście mnie tym, że wyskoczyłyście nagle z tym koncertem, bo mnie już wcześniej Tomek zaprosił na ten spacer, i nagle musiałam go odwołać, i to przez was- robiła mi wyrzuty

-Przestań, przecież idziecie po koncercie- pocieszałam ją, bo była dość przygnębiona

-Tak, może masz racje, ale to i tak nie to samo- powiedziała smutno

-Jak to nie to samo, przecież  o tej porze to nawet bardziej romantycznie będzie. Wszystko podświetlone, po prostu  takie piękne- powiedziałam  uśmiechając się do niej

Dziewczyna się uśmiechnęła, nagle na schodach pojawiła się Iza. Była ubrana  w niebieskie rurki, bluzkę z flagą Wielkiej Brytanii i czarną krótką kurtkę ze skóry,taak typowa Amerykanka, na nogach miała…. Co?... kalosze?

-YY… Iza czy ty masz kalosze?

-Tak, a co?

-Dziewczyno, oszalałaś? Zakładasz kalosze na koncert  1D, i gdzie dodatkowo nie ma kałuż?- zapytałam tłumiąc w sobie śmiech

- No ta, a co?- zapytała

-Ale po co?

-Bo są fajne- powiedziała poważnie

-Tak, ale na deszcz, a nie na koncert- dodała Mania

-Idź lepiej zmień te buty na trampki- powiedziałam

-No okej- powiedziała przewracając oczami i wróciła do siebie.

Po trzech minutach zeszła na dół pytając się czy jesteśmy gotowe. Obie dałyśmy jej twierdzącą odpowiedź. Wstałyśmy z kanapy i wtedy dokładnie zobaczyłam jak wygląda Mania. Razem  z Izą się przeraziłyśmy, więc postanowiłyśmy jej pomóc. Zaciągnęłyśmy ją do pokoju i wybrałyśmy dla niej , siwe rajstopy, kremową koronkową sukienkę i krótką dżinsową kurtkę. Na nogi założyła czarne baletki i pomalowała się tuszem.

-Och, jestem z siebie dumna- powiedziała Iza

-Ta , ta, chodźcie już- powiedziałam

Poszłam po torebkę i wyszłyśmy z domu. Szłyśmy piechotą i dojście zajęło nam jakieś 30 minut. Ustałyśmy w długiej kolejce piszczących dziewczyn. W końcu dostałyśmy się do ogromnej hali i zajęłyśmy swoje miejsca.

Wszystkie światła zgasły. Nagle na scenie pojawili się chłopacy i zaczęli koncert od WMYB, potem One Thing, GBY, More Than This i zakończyli go piosenką I Want. Izka przez cały czas się darła. Nie można było normalnie wystać przy niej. Ale u niej to norma. Potem poszłyśmy za kulisy, nie było wielu ludzi. Iza była taka podekscytowana, że zaczęła być głodna i ciągle jęczała. W pewnym momencie wyjęła z torebki Snickers’a  i zaczęła go jeść. Nagle usłyszałam czyjś głos krzyczący w naszą stronę.

-Oddawaj mi mojego Snickers’a- zaczął krzyczeć…. Louis?

-To mój- wrzasnęła Iza

-Nie mój- zaczął się z nią sprzeczać chłopak

Ta cała sprzeczka trwała aż Iza nie zjadła batona czyli jakieś 5 minut. Kiedy  skończyli się sprzeczać, zaczęliśmy z nimi rozmawiać. Zrobiliśmy sobie z nimi zdjęcia i dali nam autografy. Nagle wyjęłam z torebki ich płytę i poprosiłam o podpisanie. Zgodzili się, oni są naprawdę są mili i słodcy. Nagle Harry zwrócił się do Izy.

-Nie będzie ciebie bolało gardło od tego krzyczenia?

Iza nic nie odpowiedziała tylko zaczęła się śmiać  a ja razem z nią. W końcu przyszedł czas na pożegnanie.

-Miło było was poznać- powiedzieli chłopacy

-Was też- powiedziałyśmy

Każdy z nich przytulił nas na pożegnanie. Potem wyszliśmy z hali i zobaczyliśmy Tomka stojącego i czekającego na Manię. Kiedy ją ujrzał uśmiechną się na jej widok, ona również. Mania poszła z Tomkiem na spacer, a ja z Izą poszłyśmy w stronę domu.

                                

Dzięki za komentarze pod tamtym rozdziałem :) A więc dodałam rozdział dzisiaj (taki bonus), chodź miał być w sobotę. Jutro postaram dodać 4 , a to wszystko spowodowane jest moją chorobą : /. No nic, więc tutaj również proszę o komentarze : D  Za błędy bardzo przepraszam.

Rozdział 2

-Czeka nas długa podróż- powiedziała Mania

-Masz rację, ale to i lepiej- wycedziła Iza

-A to czemu?- spytałam

- Jak to, przecież można pogadać- odpowiedziała

-Ta, a o czym niby

- No jak to o czym, poza tym powinnaś zadać pytanie o KIM- powiedziała blondynka akcentując ostatnie słowo

-To o kim?- spytałam

Iza na moje pytanie poruszyła tylko znacząco brwiami.

- Ta uważaj bo ci się spełni- powiedziała sarkastycznie Mania

Ona zawsze wiedziała o co chodzi jeżeli ruszamy brwiami, dodatkowo w tym momencie to było bardzo oczywiste.

-Ta zobaczysz potem będziesz prosiła żeby ciebie z nimi poznać- powiedziała Iza do Mani pokazując jej język.

-Jasne, już lecę

-Ok. Izka przestań, ona wolałaby spotkać chodzące wąsy- powiedziałam do niebieskookiej

Całą trójką zaczęłyśmy się śmiać tak głośno, że stewardesa  zwróciła nam uwagę.

-Okej nie ważne, poza tym ciekawa jestem dlaczego moja mama nagle zmieniła zdanie- powiedziała Mania.

Spojrzałyśmy się po sobie z Izą wymieniając znaczące spojrzenia.

-Co jest? Wy coś wiecie? Co? Mówcie natychmiast!- zaczęła mówić jak najęta Mania

- Dziewczyno spasuj za dużo słów- powiedziałam

-Ok, ale co jest?- dopytywała się dziewczyna

-Bo chodzi o to, że rozmawiałyśmy z twoją mamą-powiedziałam

- Serio? Jesteście kochane- powiedziała brunetka uśmiechając się do nas

-No, a żebyś ty widziała w jakiego psychologa zabawiła się Zuza- zwróciła się do Mani Iza

- No co jeżeli mam zamiar nim zostać to trzeba jakoś ćwiczyć- powiedziałam

Zaśmiałyśmy się cicho po czym Mania powiedziała, że idzie spać.

-Więc teraz my możemy pogadać o słodziutkich chłopcach, bez jej jęczenia- zwróciła się do mnie Iza pokazując na śpiącą po jej prawej stronie Manie

-No, ale weź się tak nie napalaj na to, że ich spotkasz , bo szansa jest jedna na milion- oznajmiłam Izie

-Oj ten twój pesymizm- odpowiedziała

-Skąd że ja jestem w pełni realistką- powiedziałam spokojnie

-Ta,ta niech ci będzie

Rozmawiałyśmy jeszcze z jakieś pół godziny. Po czym obie stwierdziłyśmy, że się prześpimy. Włożyłam do uszu słuchawki i usłyszałam pierwsze dźwięki spokojnej piosenki po czym odpłynęłam do `Krainy Snów`.

                                                                          ***

Poczułam jak ktoś mnie szturcha, otworzyłam lekko oczy i zobaczyłam radosną twarz Izy.

-Co jest- spytałam przecierając oczy

-Jesteśmy- oznajmiła Mania

-Londyn !- krzyknęłam i szybko wstałam z miejsca

-Taa

-To na co czekamy? Idziemy- powiedziałam

-Na śpiącą księżniczkę- powiedziała Mania z cwaniackim uśmiechem

-Oj przestań-powiedziałam

Wyszłyśmy z samolotu i pierwsze co zrobiła Iza to uklęknęła na ziemie, pocałowała ją i krzyknęła

-Ziemia Obiecana!

Zerknęłam na Manię ona na mnie i zaniosłyśmy się głośnym niepohamowanym śmiechem. Blondyna podniosła się pytając nas z czego tak się szczerzymy.

-Wyglądałaś jak papież- powiedziałam śmiejąc się

-Oj dobra ,dobra chodźcie lepiej po bagaże

Poszłyśmy na lotnisko, moje bagaże dotarły bez przeszkód, Mani też, a biedna Iza szukała ostatniej walizki, która jeździła w koło na taśmociągu. Zdjęłam ją więc i pokierowałam się w stron zmartwionej Izy.

-To ta?- spytałam

-Nie

-No jak nie, tu jest twoje imię i nazwisko

-A, no jednak moja

-Jajego chodź lepiej ciołku matołku

Wyszłyśmy z budynku i poszłyśmy w stronę postoju dla taksówek. Weszłyśmy do jednej z nich.

-Dokąd panienki zawieść?- spytał straszy kierowca

Mania podała adres wcześniej wskazany przez naszych rodziców, taksówka ruszyła. Siedziałam z tyłu i wyglądałam przez okno.

-Ładne są tu drogi, wygodnie będzie się jeździło na rolkach- zwróciłam się do przyjaciółek po polsku

-Masz rację- odpowiedziały chórem

Po 15 minutach byłyśmy na miejscu. Wyszłyśmy z pojazdu, a kierowca wyjął nasze torby z bagażnika. Zapłaciłyśmy, podziękowałyśmy i życzyłyśmy mu miłego dnia. Taksówkarz również podziękował i obdarzył nas ciepłym uśmiechem. Po czym odjechał. Stałyśmy przed małym domkiem, nie był wcale wyjątkowy. Weszłyśmy do niego i zobaczyłyśmy wtedy jego nadzwyczajność. W przedpokoju stała duża szafa z lustrem. Na prawo były drzwi prowadzące do kuchni. Naprzeciwko drzwi wejściowych było wejście do salonu, który był piękny. Miał kremowy kolor, a meble były w kolorze ciemnego brązu, salon połączony był z jadalnią. Po lewej stronie wejścia do salony były schody, które prowadziły do naszych sypialni. Zostawiłyśmy torby na dole i pognałyśmy na górę, kiedy się tam dostałyśmy zastałyśmy  4 wejścia. Trzy z nich były podpisane naszymi imionami. Otworzyłyśmy niepodpisane drzwi i ujrzałyśmy przestrzenną łazienkę. Potem każda z nas poszła obejrzeć swój pokój. Mój był jasno fioletowy, a na jednej ze ścian znajdowała się fototapeta, na której znajdował się plac londyński . Poszłam zobaczyć pokoje dziewczyn. Każdy z nich miał taką samą wielkość i w każdym z nich na jednej ścianie była fototapeta dużego miasta. Mańka miała jasnozielony pokój i widok na Nowy Jork nocą, za to Iza miała błękitny pokój i widok na Londyn, chodź jej był kompletnie inny niż mój.

-Ok, idę pierwsza skorzystać z łazienki- powiedziała stanowczo Mania

-Idę zjeść Snickers’a i obejrzeć TV- oznajmiła Iza

Zeszłyśmy po torby i jakimś cudem wtargałyśmy je do pokoi. Byłam taka zmęczona, że nie miałam siły się rozpakować, zeszłam więc na dół i rozłożyłam się na białej sofie, obok mnie siedziała Iza i już wcinała batona, oglądając jednocześnie jakieś teledyski. Mańka poszła się myć. Siedziałam wygodnie i wpatrywałam się w ekran telewizora, gdy nagle puścili WMYB, z Izką zaczęłyśmy się drzeć, tańczyć i skakać. Usłyszałam dzwonek do drzwi więc poszłam tanecznym ruchem je otworzyć.

-Cześć- powiedział wysoki, niczego sobie brunet

-Cześć

-Jestem Tomek, mieszkam na przeciwko- powiedział

-A ja jestem Zuzia

-Może wejdziesz-spytałam chłopaka

Brunet wszedł, wręczył mi na przywitanie ciasto, które ze sobą przyniósł.

-Izka zamknij się czopie, gościa mamy- krzyknęłam do przyjaciółki w ojczystym języku

-Jesteście z Polski?- zapytała Tomek po polsku

-Tak, ty też?-spytałam

-Tak- odpowiedział

Nagle usłyszałam tupanie na schodach.

-Już się umyłaś?- zapytałam schodzącej przyjaciółki

-Nie, zapo…-  nie dokończyła bo potknęła się na schodach i zaczęła się po nich turlać w dół

Kiedy całkowicie z nich zleciała zaczęła się śmiać.

-Boże, nic ci nie jest?- zapytał Tomek z troską, podając jej rękę by mogła wstać

-Nie dzięki- odpowiedziała łapiąc go i się podnosząc

-Jak co Tomek jestem

-A ja Mania

Stali tak i patrzyli się w swoje oczy. UUU chyba coś się tutaj rodzi.

-Myhy- odchrząknęłam

Mania spojrzała się na mnie, nie wiedząc o co chodzi

- Jesteś w szlafroku- oznajmiłam jej

Dziewczyna zrobiła wielkie oczy i pognała na górę zabierając po drodze zgubę, którą był płyn. Zaprowadziłam chłopaka na sofę, gdzie przedstawiłam mu Izę. Miło się z nim rozmawiało, opowiedział nam, że lubi jeździć na BMX i przyjechał tutaj w wieku 15 lat, że mieszka z ojcem i babcią oraz mówił jakie fajne rzeczy można znaleźć  w Londynie. Powiedział, że może nam również go pokazać, zgodziłyśmy się. Umówiliśmy się w czwórkę na 16. Pójdziemy na przejażdżkę. My na rolkach on na swoim rowerze. Była 14, chłopak zbierał się już do domu na obiad. Miał po nas wpaść o 15.55.

-Gdzie jest Tomek- spytała Mania, po wejściu do salonu.

-O już się ubrałaś- zwróciła się do niej Iza

-Ta, ale gdzie jest Tomek- dopytywała się

-Spokojnie, poszedł do domu, ale nie martw się idziemy z nim dzisiaj o 16 na rolki- powiedziałam dziewczynie z cwaniackim uśmiechem.

-O to fajnie- powiedziała uradowana z wielkim bananem na twarzy

Tak było po niej widać, że jej się podoba. Przez te 2 godziny każda z nas poszła się umyć i przebrać w świeże ciuchy. Miałam na sobie zielone szorty z szelkami i białą, luźną bluzkę na krótki rękaw z nadrukiem. Iza założyła czerwone szorty i niebieską bluzkę z nadrukiem. Mania zaś postanowiła, że założy rurki białą bokserkę a na to krótką, siwą bluzkę z wąsami. Dochodziła 15.55. Poszłyśmy wypakować rolki. Równo o umówionej godzinie zjawił się Tom. Ubrałyśmy na nogi rolki, Mania zamknęła dom i pojechaliśmy. Znaleźliśmy się na placu  koło Big Bena.

-Niedaleko stąd jest skate park, chcecie iść?- zwrócił się do nas Tom

-Jasne- odpowiedziałyśmy

Ruszyłyśmy  za nim. Po drodze zauważyłyśmy kolesia podobnego do Louisa. Z Izką zatrzymałyśmy się na chwilę i zaczęłyśmy się śmiać z naszej chorej wyobraźni. Śmiałyśmy się tak głośno, że ludzie zaczęli się na nas patrzeć. W pewnym momencie chłopak, który w naszej wyobraźni przypominała Louis’a odwrócił się, a my wtedy umilkłyśmy, bo zobaczyłyśmy coś, o czym od zawsze marzyłyśmy, o czymś co dla nas było nierealne do osiągnięcia w Polsce to było jedno z naszych wspólnych i nielicznych marzeń…

                                                         

Ok, jest dwójka przepraszam was za błędy, jak jakieś są. Nie wyszedł jednak mi za dobrze ten rozdział, nie ma tam jakiejś akcji ale... Zastanawiacie się co zobaczyła Iza i Zuza? dowiecie się w 3. Proszę was o komentarze, bardzo, bardzo, bardzo was proszę. I zapraszam na bloga mojej koleżanki, dopiero go zaczęła pisać, mi się osobiście fabuła podoba: http://almost-dot-com.blogspot.com/

Rozdział 1

Szłam powoli wdychając wakacyjne powietrze, byłam taka szczęśliwa, nareszcie nastał koniec  noszenia tych wszystkich ciężkich książek i gnicia w starym budynku szkolnym. Szłam jakieś 10 minut, kiedy dotarłam na miejsce, pociągnęłam klamkę od furtki i weszłam na małą posesję, na której stał mój mały przytulny domek. Był biały, nie miał nic wyjątkowego w sobie, chodź niektórzy ludzie się nim zachwycali jak by to był jakiś wielki pałac królowej Bony. Przekroczyłam próg domu i pokierowałam się w stronę salonu, gdzie czekali na mnie zniecierpliwieni rodzice, by usłyszeć wieści od swojej córeczki, która właśnie ukończyła szkołę.

-Hej i jak – pytała mama

-Hej nijak, dobrze- odpowiedziałam radośnie

-Jak to nijak, pokaż świadectwo- wtrącił tata

Podałam mu dokument i kiedy go zobaczył doznał szoku, pewnie nie spodziewał się takich ocen. Kiedy podniósł głowę i swój wzrok wbił w moją twarz zauważyłam, że do jego oczu napływają łzy

-Tato co ci, ty płaczesz?

-Oj córciu jestem z ciebie taki dumny razem z mamą, ukończyłaś szkołę z tak dobrymi ocenami i dobrymi wynikami maturalnymi, jak tu się nie wzruszyć- odpowiedział wycierając łzę

Podszedł do mnie z mamą i się przytulili. Nagle w drzwiach stanęła moja młodsza siostra, która wróciła również z zakończenia.

-Co jest? – pytała nie wiedząc co się dzieje

-Nic, po prostu twoja siostra skończyła szkołę i my jej gratulujemy- odpowiedziała mama wycierając pojedynczą łzę radości, która spłynęła po jej policzku

- No i co z tego to nic wielkiego, każdego to kiedyś czeka- odpowiedziała obojętnie

-Ta, zobaczymy jak rodzice zareagują na twoje ukończenie szkoły, wtedy będziemy mogły pogadać- zwróciłam się do Moniki bo tak miała na imię moja szesnastoletnia siostra.

Ona tylko się uśmiechnęła i zaczęła mi gratulować.

-Dobra  koniec tych scen miłości idę się przebrać- powiedziałam

Skierowałam się na górę do swojego pokoju, wzięłam odświeżający prysznic i przebrałam się dżinsowe szorty i białą bluzkę. Zeszłam na dół do rodzinki, która siedziała w milczeniu i zastanawiała się nad czymś. Usiadłam wygodnie w fotelu i spojrzałam się na nich, to wyglądało komicznie, zaczęłam się więc śmiać. W końcu przerwał mi tata mówiąc, że musi mnie o czymś poinformować. Przeraziłam się. W głowie miałam najczarniejsze scenariusze, podejrzewałam, że ta rozmowa będzie o moim wyjeździe na studia. Tata wziął głęboki wdech i zaczął swoją przemowę

- Zuzia, wiemy ile znaczy dla ciebie ten wyjazd do Londynu, masz zamiar tam studiować i się usamodzielnić, mamy pewne wątpliwości co do tego, ale ty najlepiej wiesz co będzie dla ciebie najlepsze, jesteś już dorosła i sama decydujesz o sobie więc my chcielibyśmy dać tobie i zarazem twoim przyjaciółkom prezent.

Spojrzałam na nich z niedowierzaniem, czy oni chcą coś nam podarować? Zastanawiałam się co takiego może to być

- Razem z rodzicami Izy i Mani postanowiliśmy kupić wam dom – wypaliła mama

CO?! Czy oni właśnie powiedzieli dom?

-Wy tak na poważnie?- pytałam z niedowierzaniem

-Jak najbardziej- powiedział tata

- A co z pokojami w internacie?- spytałam

-Dzwoniliśmy i zrezygnowaliśmy

-Dziękuje, jesteście cudowni- powiedziałam przytulając się do nich

Poleciałam szybko na górę żeby zadzwonić do dziewczyn i ich powiadomić bądź spytać czy wiedzą o tym. Kiedy wleciałam do swojego pokoju z wielkim hukiem, pokierowałam się w stronę telefonu. Kiedy odblokowałam ekran miałam 3 nieodebrane połączenia od Mani. Pewnie jej rodzice zakomunikowali o prezencie. Oddzwoniłam do niej. Pierwszy sygnał, drugi, trzeci ….

-Halo- odezwał się smutny głos w słuchawce

-Hej co jest? – pytałam zdziwiona

-Nic- mówiła

-Mańka, znamy się nie od dziś mów mi natychmiast co się dzieje?

-Rodzice- powiedziała tylko to, a ja już wiedziałam o co chodzi

-Ale dla czego, przecież wszystko jest już załatwione, bilety, dokumenty, dom

-Ta wiem ale.. zaraz ty powiedziałaś dom ?- pytałam

-Tak, a co ty nic jeszcze o tym nie wiesz?

-Ale o czym?- dziwiła się dziewczyna

-No przecież nasi rodzice złożyli się dla nas na dom, i to ma jest od nich prezent- powiedziałam

-Super- powiedziała bez entuzjazmu Mania

-O ja, nie możesz pogadać z rodzicami?

-No nie, próbowałam a oni swoje, ja nie mogę normalnie wytrzymać, Zuzka dlaczego tak jest?- pytała ze smutkiem

-Weź może spróbuj- mówiąc to, w głowie zaświtał mi pomysł

-Dobra jakoś spróbuje, a teraz muszę kończyć, pa- Mania

-Pa

Kiedy się rozłączyłam napisałam sms-a do Izki abyśmy spotkały się za 10 minut w parku. Zbiegłam na dół informując rodziców, że wychodzę, na nogi założyłam baletki i pokierowałam się do parku.

IZA:

Wróciłam do domu, a rodzice wlecieli na mnie gratulując ukończenia szkoły, byłam z siebie dumna. Poszłam wziąć prysznic i przebrać się, kiedy rozczesywałam włosy usłyszałam dźwięk  mojego telefonu. Na wyświetlaczu pojawiła się nowa wiadomość tekstowa od Zuzki . Zbiegłam szybko po schodach i weszłam do salonu. Rodzice siedzieli i oglądali jakieś wiadomości. Zakomunikowałam im, że muszę coś załatwić, powiedzieli mi tylko przed wyjściem, że kiedy wrócę będą musieli ze mną porozmawiać. Za bardzo się tym nie przejęłam, założyłam na nogi moje conversy i wyleciałam jak torpeda z domu. Kiedy dotarłam do parku Zuzka już na mnie czekała.

-Hej- przywitałam się z nią

-Hej

- I co jaki jest ten twój plan- spytałam ciekawa

- Idziemy do jej rodziców- powiedziała Zuza

- Co?- zdziwiłam się

-No tak, chodź idziemy- powiedziała stanowczo

Szłyśmy 5 minut obmawiając co można byłoby powiedzieć jej rodzicom, by mogli puścić Mańkę do Londynu. Doszłyśmy, zapukałyśmy do brązowych drzwi. W progu stanęła wysoka smukła kobieta. Tak, mama Mani.

-Dzień dobry- przywitałyśmy się z kobietą

-Dzień dobry – odpowiedziała z uśmiechem

-Chciałybyśmy z panią porozmawiać – zwróciłam się do kobiety

-Dobrze, proszę wejdźcie- zaprosiła nas do środka

Weszłyśmy do salonu i usiadłyśmy na kanapie.

-A więc, o czym chciałybyście porozmawiać- pytała pani Henderson

- Chodzi o ten wyjazd do Londynu- zaczęłam

-A więc o to?

-Tak- powiedziałam

- Bo my chciałyśmy się spytać dlaczego pani nie jest przekonana do tego?- spytała Zuzia

-Dziewczyny, nie chodzi o te, że nie jestem przekonana, jestem dumna z tego, że dostała się na studia do takiej szkoły i może wyjechać do tego Londynu ale pod koniec sierpnia, bo ja myślę, żeby lepiej aby spędziła tutaj wakacje jeżeli ma zamiar tam zostać na długi czas- zaczęła mówić pani Henderson

- Już rozumiem- powiedziała Zuzia

Spojrzałam się na nią wraz z mamą Mani, nie wiedząc o co chodzi.

- Rozumiem panią dokładnie- zwróciła się Zuzia do pani Henderson

- Boi się pani o swoją córkę, jest pani do niej przywiązana i nie chce by opuszczała rodzinnego gniazda, ale każde dziecko to kiedyś spotka, chodź nie wiem co rodzice nie powinni stawać na drodze swoich dzieci i odciągać ich od marzeń, powinni im pomagać i ich w tym wspierać, po za tym Mania nie opuści nigdy pani, przecież ona będzie przyjeżdżała tutaj na każde święta, wakacje dodatkowo będzie miała pani z nią kontakt telefoniczny więc nie powinna pani jej tego utrudniać- powiedziała Zuzia

Z wielkimi oczami spojrzałam się na Zuzkę, a potem na panią Henderson

-Może i masz rację, nie powinnam jej tego zabraniać, dziękuję- powiedziała kobieta

-Powinna pani ze swoją córką jeszcze porozmawiać na ten temat- wtrąciłam

-Oczywiście, dziękuję wam dziewczyny, raczej powinnam puścić Manię do Londynu, nie jest już małą dziewczyną, może decydować o sobie

-Dokładnie- powiedziałam

Pożegnałyśmy się i wyszłyśmy zadowolone, że osiągnęłyśmy swój cel.

-Okej ja lecę do domu, bo rodzice coś chcą, pa do wieczora

-Pa, tak, do wieczora

Pożegnałyśmy się i poszłyśmy każda w swoją stronę.

MANIA:

Siedziałam w swoim pokoju przygnębiona całą tą sytuacją, w uszach miałam słuchawki, nagle do mojego pokoju weszła mama. Wyjęłam słuchawki z uszu  i spojrzałam się na nią z wyrzutem.

-Co jest?- spytałam spokojnie

-Chciałam z tobą porozmawiać na temat wyjazdu- oznajmiła

-Tak wiem nie jadę teraz tylko później, spokojnie pogodziłam się z tą dramatyczną sytuacją- powiedziałam

-Nie o to chodzi, myślałam nad tym długo, i zrozumiałam, że cię skrzywdziliśmy razem z tatą, zabraniając tobie wyjazdu w wyznaczonym terminie.

-Jak to – zdziwiłam się

- Normalnie, jednak powinniśmy pozwolić tobie dzisiaj lecieć- kiedy to powiedziała, zamurowało mnie

-Ale ty tak na serio jesteś pewna- pytałam

-Tak- mówiła

-Tylko jest jeden warunek

-Jaki?

-Będziesz się z nami kontaktowała

-Oczywiście- powiedziałam z radością

Po tych słowach uwiesiłam się mamie na szyje dziękując jej.

-Okej, to ja już idę, a ty się pakuj- powiedziała wychodząc i zamykając za sobą drzwi

Wzięłam do ręki telefon i napisałam sms do Izki I Zuśki obie się ucieszyły z tego, że jednak jadę.  Wzięłam walizki i zaczęłam się pakować.

IZA:

Kiedy wróciłam do domu poszłam do salonu, by porozmawiać  z rodzicami.

- Okej, już jestem co jest?- spytałam kiedy weszłam do salonu

- Siadaj- powiedziała mama pokazując ręką na fotel

-Mamy niespodziankę, nie będziecie mieszkały w internacie- powiedział tata

- Jak to nie, to gdzie niby- pytałam

-W domu, razem z rodzicami dziewczyn postanowiliśmy wam go kupić- dokończyła za niego mama

-O ja ale super, nie będę gniła w jakimś pokoiku, mam dom, dom ,dom- zaczęłam ze szczęścia skakać po pokoju

-Dobra przestań, lepiej powiedź czy jesteś już spakowana do końca masz wszystkie dokumenty- pytała zatroskana mama

-O dzięki, właśnie muszę iść jeszcze się dopakować- powiedziałam

Uściskałam mamę i tatę w podziękowaniu i poleciałam do pokoju by dokończyć to co zaczęłam.

ZUZIA:

Dochodziła 18, właśnie zbierałam się na lotnisko, tata pomógł mi znieść te wszystkie ciężkie torby i zanieść do samochodu. Każdą z nas na lotnisko odwozili rodzice. Zapakowałam się do samochodu, zapięłam pas , a do uszu włożyłam słuchawki. Przez całą drogę wyobrażałam sobie te wszystkie budynki, cały Londyn, sklepy i wszystko co było związane z naszym wyjazdem. Po 20 minutach byliśmy na miejscu, dziewczyny z rodzicami już czekały. Cieszyłyśmy się jak głupie, lecz tą naszą scenkę radości przerwali rodzice. Każda z nas dostała swój bilet i… coś czego żadna z nas się nie spodziewała nasze własne karty kredytowe, dziękowałyśmy im za wszystko, lecz nadszedł czas na pożegnanie. Poszłyśmy odnieść nasze bagaże i ustawiłyśmy się w stronę nie długiej kolejki. Ostatni raz odwróciłyśmy się w stronę naszych rodzin i pomachałyśmy im na dowidzenia. Weszłyśmy do samolotu  i zajęłyśmy swoje miejsca, całą trójką siedziałyśmy obok siebie.  Stewardesa  poinformowała każdego by zapiął pasy, kiedy to zrobiliśmy samolot wzbił się i odlecieliśmy.

                                                                   

I jest pierwszy, nie ma w nim za dużo akcji, ale to nic. Postaram się aby w  drugim coś się wydarzyło :)