Rozdział 20

ZUZA
Próbowałam już chyba setny raz trafić w piłkę i nic. Sama z siebie się śmiałam, że mam jakiegoś zeza, że nie mogę porządnie wcelować. Dałam sobie więc spokój i postanowiłam dać innym szansę.

-Patrzcie na mistrza- odezwał się Lou zamachując się  kijem golfowym

Strzelił tak mocno, że piłka wylądowała w stawie.

-O come on!- wrzasnął brunet i uniósł ręce w górę

-Tak , mistrzem to ty w pełni jesteś- zwróciła się do niego Mania

On skarcił ją wzrokiem i poszedł wyławiać piłeczkę. Ja w tym czasie znalazłam się na mniejszym torze, by poćwiczyć. W tym miejscu trafiałam bezproblemowo w piłeczkę, ale gorzej było z trafieniem do celu. Próbowałam i próbowałam, do póki za sobą nie poczułam jakiej osoby. Był to Niall. Zaoferował mi swoją pomoc, a ja z chęcią z niej skorzystałam. Chłopak od tyłu złapał moje dłonie i lekko uderzył kijem w piłeczkę, mówiąc  co trzeba zrobić, dzięki jego pomocy ona bezproblemowo trafiła. Uśmiechnęłam się do chłopaka w geście podziękowania.  Spróbowałam jeszcze raz, tym razem sama. Stosowałam się do jego rad i wyszło. Zadowolona z osiągnięcia swojego celu wróciliśmy do reszty. Wszystkie osoby patrzyły się na Louis'a wyławiającego piłeczkę kijem do golfa. Również zaczęłam obserwować jego wyczyny, po jakimś czasie zdenerwował się i włożył rękę do stawiku i ją wyłowił. Zadowolony wrócił i wepchnął się Zayn’owi, który akurat miał zamiar trafić w piłeczkę. Podeszłam do dziewczyn, a one zaczęły się na mnie patrzeć, uśmiechając się przy  tym głupkowato. Wywróciłam tylko teatralnie oczami i odwróciłam się w stronę odbijającego  Louis'a. Pograliśmy jeszcze z pół godziny, po czym ruszyliśmy w drogę powrotną. Chłopacy zaprosili nas do siebie, więc przystałyśmy na ich propozycję. Kiedy znaleźliśmy się w ich apartamencie wszyscy rozsiedliśmy się na kanapie oglądając jakiś mecz.

-Idę zrobić naleśniki- oznajmił Harry

-O tak, mój żołądek domaga się jedzenia- powiedział Niall, po czym pogłaskał się po brzuchu

-Mój też- powiedziała Iza, po czym wykonała taką samą czynność, jaką blondyn

Siedziałam i znudzona oglądałam mecz. Za to chłopacy ekscytowali się tym.

-Ups- usłyszeliśmy po pięciu minutach głos Harry’ego

-Co jest!- zawołała przerażona Iza

-Mleko się skończyło- odparł loczek- Zuza idź kup mleko- dodał po chwili

-A czemu ja ?- zapytałam

-No bo… no po prostu ty, bo ty dobre wybierasz- powiedział

-A skąd możesz wiedzieć, że dobre wybieram, skoro nigdy nie kupowałam tobie żadnego mleka?

-Oj, bo Iza mi powiedziała- odparł po czym cmoknął blondynkę w policzek

-To wy innych tematów do rozmowy nie macie prócz jakiegoś nabiału ?- zapytałam zdziwiona

-Oj mamy, ale proszę cię bardzo, bardzo, bardzo ładnie, Idź

-Nie chce mi się, poza tym jest ciemno

-To weź latarkę- powiedział Louis

-Dzięki za radę- odpowiedziałam

-Nie ma sprawy- wyszczerzył się

-Oj idź proszę- błagał loczek

-Dobra, tylko przestań jęczeć- powiedziałam i wstałam z sofy

Założyłam kurtkę i buty po czym otworzyłam drzwi.

- To latarki nie bierzesz- usłyszałam Louis'a

-Nie przeginaj- powiedziałam i zamknęłam za sobą drzwi

Poszłam do najbliższego sklepu i wzięłam pierwsze lepsze mleko. Po czym próbowałam jak najszybciej znaleźć się w domu chłopaków, bo mróz dawał się we znaki. Kiedy znalazłam się przed ich domem, zobaczyłam Liam’a, stał i wpatrywał się w zamarznięte kwiaty, stojące w doniczce na parapecie. Miałam już zamiar wejść do domu, ale chłopak mnie zatrzymał.

-Stój- powiedział

-Co jest?- zapytałam odwracając się na pięcie do chłopaka

-Chodź tu- powiedział

-No co jest?- zapytałam kiedy znalazłam się obok niego

-Spójrz

-Na co?- zapytałam zdziwiona

-No zobacz

-Ale co

-No nie wydaje ci się, że te kwiaty są jakieś takie….. nieżywe? –zapytał

-Co?- odpowiedziałam zmieszana, nie wiedząc o co chłopakowi chodzi

-Oj dobra nic- powiedział i wszedł do domu

Ja stałam i wpatrywałam się w te kwiaty, nie wiedząc o co chodziło brunetowi.  Otrząsnęłam się kiedy powiał zimny wiatr. Weszłam do domu. Zdejmując kurtkę i buty krzyknęłam.

-Harry masz to przeklęte mleko

Lecz ten nic nie odpowiedział, ani nie przyszedł. Wzięłam więc karton i weszłam do salonu. W pomieszczeniu było ciemno. No może nie do końca, bo oświetlały go świece, które stały na ustrojonym stole. Znajdowały się tam również naleśniki, które zrobił Harry. W salonie nie było nikogo prócz siedzącego przy stole Niall’a. Kiedy blondyn zobaczył, że weszłam do pomieszczenia, wstał z krzesła. Ja zdziwiona podeszłam do stołu i odłożyłam napój.

-Co jest?- zapytałam

Chłopak złapał mnie za rękę i spojrzał w moje oczy.

- Bo chodzi o to, że…, to znaczy, no chciałem tobie powiedzieć już dawno, ale jakoś nie miałem odwagi, bo  chodzi o to , że… no.. – chłopak ciągle się jąkał

-No co jest ?

-No bo ja…..

-Powiedz to w końcu idioto- dało się słyszeć krzyk Harry’ego dobiegający z kuchni

-Bo kocham Cię Zuza, kocham Cię jak szaleniec, już od dawna- powiedział w końcu

Kiedy to powiedział, poczułam jak moje serce zaczyna przyspieszać, a na moich policzkach malują się dwa rumieńce. Zatkało mnie kiedy to powiedział, ale ja też go kocham, taka jest prawda.

-Niall, bo ja.. – zaczęłam

- Co nie kochasz mnie, nie ma sprawy ja chciałem, żebyś wiedziała o moich uczucia, wiesz ja nie naciskam – powiedział smutny i spuścił głowę na dół

- Nie, Niall, bo ja też Ciebie kocham- powiedziałam

Chłopak automatycznie podniósł głowę w górę, a jego twarz się rozpromieniła.

-Kocham Cię głupku – powtórzyłam

Chłopak po tych słowach ujął dłońmi moją twarz i złożył na moich ustach pocałunek. Znowu czułam się jak tylko my byśmy byli na tym świecie, póki z kuchni nie dało się usłyszeć oklasków i słów zachwytu. Oderwaliśmy się od siebie i spojrzeliśmy sobie w oczy. Lecz nie trwało to długo, bo reszta weszła do salonu i zapaliła światło.

-Tak, zabrakło mlek Harry- zwróciłam się do chłopaka

-No do następnych by zabrakło- powiedział i zasiadł do stołu

Wszyscy skonsumowaliśmy posiłek i poszliśmy oglądać film.  Siedziałam na sofie wtulona w Niall’a, który bawił się moimi włosami, szepcząc mi ciągle do ucha, że mnie kocha. To chyba najlepszy dzień od kąt jestem w Londynie. Szczęśliwa zasnęłam w ramionach ukochanego.

Okrągła 20 woho! Krótki, ale myślę, że się podoba, postaram się aby kolejny był długi :D Sorka za błędy, ale nie miałam już czasu sprawdzać. Czekaliście na Niall'a i Zuzę? Jak tak to proszę bardzo, piszcie w komentarzach, jak wam się podoba ta cała scenka z wyznaniem przez Niall'a miłości. Do następnego :* Który mam nadzieję, że pojawi się już niedługo :) A wiecie, że to tylko od was zależy :] Anonimy też mogą komentować :)