Rozdział 9

HARRY:

Nie pomyślałbym nawet, że Iza mogłaby tak zareagować. Szczerze mówiąc myślałem, że nawet mnie poprze, lecz ona to w zupełności odrzuciła. Nie wiem dlaczego, przecież brak kontaktu wyszedłby nam na lepsze. Oboje nie tęsknili byśmy za sobą tak bardzo, jak kontaktując się i słysząc swoje głosy nawzajem. Ona pewnie przez to pomyślała, że z nią zrywam, ba ona tak pomyślała, nawet powiedziała mi to w twarz, a w jej oczach pojawiły się łzy. Nie lubiłem kiedy płakała, nigdy nawet nie widziałem jej płaczącej. Nie wiedząc dlaczego płacze i co zrobiłem nie tak poszedłem na górę do jej pokoju. Stałem i pukałem dopóki mi nie otworzyła, a kiedy to zrobiła wydarła się prosto w moją twarz. Poszedłem zrezygnowany na dół prosząc o pomoc Zuzę. Poprosiłem ją , aby spytała się Izy co ja takiego zrobiłem, że jest zła. Brunetka zanim poszła na górę powiedziała mi tak z wierzchu dlaczego ona się zezłościła. Lecz ja w swoim zachowaniu nie widziałem nic co mogłoby ją zasmucić, przecież zrobiłem to tylko ze względu na nią, aby nie cierpiała a to dlatego, że mi na niej zależy. Po tym poleciała na górę, ale stamtąd dobiegł do moich uszu przeraźliwie głośny krzyk Izy, z którego wywnioskowałem, że jednak źle postąpiłem. Zrezygnowany i pełen smutku wyszedłem z domu  pokierowałem się w stronę parku by przemyśleć swoje zachowanie. Po drodze natknąłem się na fanki. Nie byłem zbytnio w nastroju, ale nie miałem zamiaru ich zawodzić. Po tym wszystkim usiadłem na pobliskiej ławce. Założyłem kaptur na głowę, ciemne okulary, a nogi podkuliłem tak, że moje kolana dotykały brody. Siedziałem tam może z 2 czy 3 godziny, może nawet i 5. Nie wiem, nie obchodziło mnie to za bardzo, w tej chwili nie liczył się dla mnie czas, nie obchodziło mnie co dzieje się wokół mnie. Zastanawiałem się co takiego złego zrobiłem i jak mógłbym to odpokutować. Nagle moje przemyślenia przerwał mi lekki podmuch wiatru i mżawka. Po chwili mżawka przerodziła się w ulewę. Lało tak, że po niespełna 2 minutach byłem przemoczony, a ten nieszczęsny wiatr zaczął wiać coraz mocniej. Przyszedł czas by zbierać się do domu, chodź nie miałem zbytnio ochoty. Cóż wstałem i zacząłem szybkim tempem iść w stronę budynku, który dzieliłem wraz z moimi najlepszymi przyjaciółmi. Oni zawsze byli mi w stanie pomóc, kiedy byłem przygnębiony, ale tym razem nawet nie chciałem by mi pomagali, nie wiem dlaczego, jakoś tak wyszło. Kiedy wszedłem do domu, poszedłem do siebie niezauważony. Przebrałem się w suche ciuchy, po czym położyłem się do łóżka. Próbowałem zasnąć mimo wczesnej pory. Pragnąłem aby ten dzień skończył się jak najszybciej i okazał się złym snem.

ZUZA:
Po tej całej kłótni Izy i Harry’ego miała serdecznie dość. Chłopak zachował się dość podle w stosunku do mojej przyjaciółki, chodź ona też nie jest bez winy. Nie ważnie, nie powinnam się wtrącać w ich sprawy. Poszłam dokończyć rozpakowywanie zakupów po czym walnęłam się na sofę, wzięłam pilota do ręki i zaczęłam skakać po kanałach w poszukiwaniu czegoś, co przypadło by mi do gustu. Zostawiłam na kanale muzycznym i pomrukiwałam to co właśnie leciało. Dzisiaj niedziela więc nie ma co do roboty, a za oknem dodatkowo zaczęła się ulewa. Iza od dłuższego czasu nie wychodziła z pokoju. A Mania siedział u Tomka. Zrobiłam się głodna więc postanowiłam iść do kuchni coś upichcić, może w taki sposób przekonam przyjaciółkę aby zeszła, ona nigdy nie pogardziłaby jedzeniem. Zrobiłam spaghetti. Poszłam na górę i zapukałam do pokoju blondynki. Nikt się nie odzywał więc uchyliłam lekko drzwi i ujrzałam siedzącą na łóżku Izę z słuchawkami w uszach, była podkulona, więc nie widziałam jej twarzy i nie wiedziałam czy płacze. Usiadłam koło niej, przypatrując się jej uważnie. Po chwili podniosła głowę do góry i spojrzała się na mnie. Nie miała czerwonych ani podpuchniętych oczu, czyli jednak nie płakała. Wyjęła jedną słuchawkę z ucha.

-Co jest?- zapytała

-Zrobiłam obiad idziesz?- zapytałam z nadzieją

Dziewczyna podniosła się z miejsca i poszła do jadalni by zjeść posiłek. Usiadłam naprzeciwko niej i od czasu do czasu spoglądałam na nią. Nie mogłam wytrzymać w tej ciszy więc zaczęłam rozmowę.

-Co jest, czemu cały dzień siedzisz w pokoju?

-Nic, po prostu tak jakoś wyszło – odpowiedziała

-Tak jakoś?- spytałam z ironią – Chodzi o Harry’ego?

-Nie skąd, wiesz siedziałam tam i doszłam do wniosku, że na takiego idiotę nie będę marnowała czasu ani łez- powiedziała dumnie

-Czyli nie płakałaś?- upewniłam się

-Nie- odpowiedziała

-To dobrze- uśmiechnęłam się do niej

Po zjedzonym posiłku posprzątałyśmy naczynia i poszłyśmy oglądać TV. Akurat leciał jakiś film, więc oglądałyśmy go z uwagą. Kiedy się skończył spojrzałam na zegarek dochodziła 22 a Mani nadal nie było.

-A ta znowu ma zamiar wrócić nad ranem?- zapytałam śmiejąc się

-Możliwe- powiedziała

W tym momencie wpadłam na pomysł, żeby nastraszyć Manię. Dziewczyna nie ma ukończonych jeszcze 18 lat więc musi być w domu przed 22, nawet tutaj jej rodzice kazali być o wyznaczonej porze, bo inaczej zabiorą ją stąd, nie mam bladego pojęcia dlaczego tak postępują. Ona zawsze była ułożona i posłuszna, chodź nie spełniała tego warunku, przynajmniej tutaj.  A jej mama prosiła nas o to abyśmy informowały ją kiedy nie będzie jej na czas. Nie miałyśmy zamiaru donosić na przyjaciółkę, jest młoda, niech się wyszaleje, życie jest za krótkie aby przestrzegać zasad, ale rodzice jak to oni, nigdy tego nie rozumieją. Zadzwoniłam do Mani i włączyłam na głośnik, obok mnie stała rozbawiona Iza, kazałam jej się zamknąć, ale ta nie umiała. Kiedy w końcu brązowooka odebrała blondyna spoważniała i stała jak żołnierz na baczność. Ja za to poważnym i przejętym głosem zaczęłam mówić do słuchawki.

-Mańka, gdzie ty jesteś? Przed chwilą dzwoniła twoja mama i chciała z Tobą porozmawiać, szybko wracaj do domu, bo zaraz chyba będzie dzwoniła jeszcze raz i nie jestem pewna ale chyba coś wyczuła, że coś kręcę, więc szybko wracaj do domu.

W słuchawce rozległo się tylko głośnie słowo  ZARAZ BĘDĘ, kiedy to mówiła jej głos drżał. Rozłączyła się a my zaczęłyśmy się głośno śmiać. Miałam wielką ochotę zobaczyć jej minę, kiedy to powiedziałam. Po jakiś 5 minutach w drzwiach ustała przerażona i zdyszana Mania trzymająca buty w ręku. Spojrzałam się na nią wraz z Izą, po czym wy buchnęłyśmy niepohamowanym śmiechem. Jej mina była bezcenna. Dziewczyna nie widziała o co nam chodzi, lecz po krótkiej chwili skapnęła się, że to był żart z jej mamą, w Polsce zawsze wykręcałyśmy jej jakieś numery więc już mniej więcej połapywała się co jest prawdą a co ściemą. Czasem załapywała dopiero wtedy kiedy to sprawdziła, czyli jak w tym momencie. Brunetka nie była za bardzo zła, nawet wcale. Weszła do mieszkania, po czym poszła na górę umyć nogi, bo podobno biegła na boso. Po drodze zostawiła ślady od błota, a to wszystko przez ten deszcz.

-Ja tego nie sprzątam!- wrzasnęłam do niej kiedy była na schodach

-Ja też nie ! – dodała Iza

Razem z blondyną wróciłyśmy do oglądania TV. Potem zeszła Mania z mopem i zaczęła czyścić całą chlapę błota jaką pozostawiła po sobie. Kiedy skończyła dołączyła do nas. Oglądałyśmy w zupełnej ciszy i skupieniu.  Po skończonym seansie, byłyśmy zmęczone więc poszłyśmy przygotowywać się do spania. W końcu jutro trzeba załatwić wiele ważnych spraw. Poszłam się umyć, przebrać w piżamkę i położyć do łóżka. Położyłam się do  łóżka i szybko zasnęłam. 

MANIA:

Zaraz po Zuzi ja poszłam się umyć. Po skończonych czynnościach, w mojej piżamie podreptałam do siebie i położyłam się na łóżko, wspominając to co dzisiaj dziewczyny zrobiły. Szczerze mówiąc udało im się to. Nie byłam na nie zła, nie miałam nawet za co, ja już jestem przyzwyczajona to ich wybryków, bo jeżeli przebywa się z tymi wariatkami 24h na dobę to jest się w stanie oswoić z ich zachowaniem. No cóż poleżałam jeszcze parę minut, po czym odpłynęłam do ,,Krainy Snów”. Rano obudziły mnie ciepłe promienie słoneczne. Uśmiechnęłam się sama do siebie. A to wszystko było spowodowane słońcem, nigdy nie lubiłam kiedy pada, zawsze wtedy byłam przygnębiona, czułam się jak bym miała chandrę. Zwlekłam się z łóżka i poszłam do łazienki się odświeżyć. Następnie wróciłam  do pokoju i z szafy wyjęłam biały top z flagą UK, czarne szorty i różowy sweterek. Włosy zostawiłam rozpuszczone, moje naturalne proste włosy zawsze były proste jak druty, tym razem też. Czasem doprowadzało mnie do szału więc miałam wielką ochotę, żeby chodź raz w życiu się pokręciły. Poszłam na dół do kuchni, kiedy tam weszłam zauważyłam dziewczyny krzątające się po pomieszczeniu.

-Hej, wstałyście już? – przywitałam się z nimi

-Hej, tak przecież dzisiaj papiery trzeba zanieść- odpowiedziała Iza

-O widzę, że jednak nie zapomniałaś o tym, gratulację- powiedziałam z ironią

Dziewczyna na moje słowa podziękowała i się ukłoniła. Następnie zrobiłam sobie płatki, dziewczyny też. Usiadłyśmy w jadalni do stołu i konsumowałyśmy posiłek.

-Właśnie idziemy dzisiaj też poszukać tej pracy co nie- zapytała a raczej stwierdziła Zuza

-Tak- odpowiedziałam

-Ej zaraz jakiej pracy- dodała przerażona Iza

-No tej w butiku, przecież trzeba za coś żyć prawda, poza tym mówiłyśmy o tym już dawno- zwróciła się do niej Zuza

-Ta, ale ja o tym nic nie wiedziałam- powiedziała zbulwersowana

-Jak to nie, przecież mówiłyśmy Tobie o tym i przecież miałaś iść napisać CV- powiedziałam

-Zapomniałam o tym na śmierć- oznajmiła i popędziła na górę zostawiając śniadanie na stole

-I to się nazywa odpowiedzialność- krzyknęła do niej Zuza, po czym się zaśmiała

Skończyłam jeść wraz z brązowowłosą i poszłyśmy umyć naczynia. Nie miałyśmy zamiaru sprzątać po niebieskookiej, więc zostawiłyśmy jej talerz i poszłyśmy zobaczyć jak sobie radzi. Weszłam z Zuzą do jej pokoju, siedziała i stukała coś w klawiaturę komputera. Robiła to tak rzetelnie, jak by od tego zależał jej los. No co prawda to prawda, jednak zależał.

-Chodź idziemy na uczelnie później skończysz- powiedziałam

-Już zaraz, i tak już kończę- powiedziała

Wyszłyśmy z jej pokoju, po czym skierowałyśmy się do swoich, by zabrać dokumenty i torebki. Po zabraniu rzeczy zeszłam na dół i założyłam na nogi różowe vansy. Czekałam dość długo na dziewczyny, więc usiadłam na podłogę. Po chwili zjawiły się obydwie. Iza miała na sobie kremową, kwiatową sukienkę na krótki rękaw, do tego założyła czarne rzymianki, za to Zuza postawiła na coś luźniejszego, bo miała na sobie granatowe rurki, białą dłuższą bokserkę i czerwoną bejsbolówkę. Na nogi włożyła czerwone baletki. Wyszłyśmy z domu. I szłyśmy z jakieś 20 minut, póki nie ustałyśmy przed dużym, starym budynkiem. Weszłyśmy za bramę i powędrowałyśmy do środka. Skierowałyśmy się w stronę sekretariatu, nie miałyśmy problemu z jego znalezieniem bo znajdował się na parterze, tak jak gabinet dyrektora itp. Zapukałyśmy i weszłyśmy do środka, na wejściu miłym uśmiechem powitała nas młoda kobieta. Podeszłyśmy do niej i złożyłyśmy papiery, podpisałyśmy się gdzie trzeba i wpłaciłyśmy zaliczkę w wysokości  £50. Kobieta przekazała nam, że rok szkolny rozpoczynamy w październiku. Podziękowałyśmy jej za wszystko i wyszłyśmy. Wróciłyśmy się do domu, po nasze CV. A następnie znowu powędrowałyśmy, tym razem w stronę miasta. Zachodziłyśmy do wielu różnorodnych butików i rozdawałyśmy swoje namiary, a w każdym z nich właściciel, bądź zastępca właściciela, mówił jedno i to samo ,,oddzwonimy”. No ale tak jest zawsze, trzeba uzbroić się w cierpliwość. Po tak długim łażeniu zrobiłyśmy się głodne, Iza już wpieprzała Snickers’a, za to ja i Zuza patrzyłyśmy na nią z politowaniem, by się z nami podzieliła, a ta nie chciała, ona nigdy się nie dzieli. Zaszłyśmy do knajpki i zamówiłyśmy pizzę i colę. Obżarłam się jak nigdy, na dworze słońce powoli zachodziło, więc my poszłyśmy do domu. Kiedy tam dotarłyśmy nie miałyśmy na nic siły. Każda uwaliła się na sofie i oglądała filmy.

                                                                

A więc jednak nie zawieszę ani nie usunę bloga, jak na razie. Poza tym pewne osoby by mnie chyba za to zabiły, nawet miały już taki zamiar. Dzięki Vick za komentarz, masz wszelką rację co do tego całego pisania :)

No a więc macie tu perspektywę Harry'ego więc możecie dowiedzieć się co on o tym wszystkim myśli.